Founder Diary NL - 22th September

Vandaag zit ik niet in de bergen, maar op de boot, in een van de meest bizar mooie natuurlijke baaien van de Middellandse Zee: de baai van Kotor in Montenegro.

Omringd door zwarte bergen, drijvend in een zee die gedurende de dag van kleur verandert, van diepzwart naar lichtgroen, turquoise blauw en roze met zilver bij zonsondergang, om daarna weer terug te keren naar diepzwart.

In haar beweegt zoveel: de vissen die continu van richting veranderen, de dolfijnen die ons inmiddels wekelijks gedag komen zeggen, en alle kleine zeediertjes die zo bruisend in deze baai leven.

Ze laten zien dat niets ooit consistent is, dat alles altijd in beweging is.

En dat past zo mooi bij vorige week.

Vorige week verstuurde ik namelijk eindelijk de uitnodigingen voor mijn boeklancering. Ze zijn allemaal met de hand geschreven, een dikke middelvinger naar al die grootse uitgeverijen.

Ik schrijf en publiceer zelf. Ja, dat zal misschien tot minder verkopen leiden, maar het zorgt er wél voor dat ik mijn boek precies zo lanceer en de wereld in slinger zoals ík het wil.

Ik kies voor klein met grootse impact. Zonder diepe connectie kan ik niet grootschalig delen. Mijn inner circle zal dus altijd klein blijven.

Waar ik vroeger honderden mensen per event bereikte en tienduizenden per social post, kies ik nu voor een handjevol.

En zeg nooit nooit, en niet altijd niet. Toch voelt het zo. Tegelijkertijd weet ik: mocht dit ooit veranderen, dan mag ik ook dat weer delen.

We willen zo graag alles in een hokje plaatsen. Maar laten we alsjeblieft zo vrij zijn dat we onszelf altijd van het ene uiterste naar het andere mogen laten bewegen, om vervolgens in het midden uit te komen.

Laten we elkaar niet veroordelen, juist omdat iemand in een bepaald moment zó duidelijk weet wat hij of zij wil.

Laten we vieren dat we veranderlijk mogen zijn.

Laten we loslaten dat veranderlijkheid een gebrek aan vertrouwen zou uitstralen, terwijl het juist ons verlangen naar consistentie is dat schijnveiligheid biedt en ons zenuwstelsel kalmeert.

Laten we onszelf uitdagen, naar anderen en naar onszelf.

Laten we bewegen, dansen en veranderen. Net als de natuur om ons heen.

Want misschien herken jij dit ook wel: dat verlangen naar houvast, naar zekerheid, naar een vorm die altijd klopt. Terwijl juist de natuur ons laat zien dat groei en vrijheid voortkomen uit beweging, uit verandering, uit het durven meebewegen met de golven.

In business, in relaties, in leiderschap, overal waar we te krampachtig vasthouden aan één vorm, verliezen we de levendigheid. Juist door los te laten, ontstaat er ruimte voor het nieuwe.

Dus ik vraag je: waar in jouw leven of werk houd jij nog vast aan consistentie, terwijl je eigenlijk verlangt naar verandering?

Liefs,

Rianne