Founder Diary NL - 15th September

For English click here

De zon verdwijnt net achter de bergen, de krekels hoorde ik al even, en er bromt nog een verdwaalde dikke tor rond. Overigens zijn ze best eng hier, drie keer zo groot als in Nederland, ze maken ook heel veel geluid en om de een of andere reden vinden ze het geweldig om in lang haar te vliegen en dan vast te komen zitten. Mijn eerste jaar hier in de wildernis in de bergen van Montenegro leidde dat regelmatig tot klotsende oksels en van die korte maar heftige paniekreacties, weet je wel, die reacties die maar een paar seconden duren, maar die je zo diep voelt in je buik.

Inmiddels kijk ik er niet echt meer van op of om, net als de huilende wolven in de nacht die ik in het begin onwijs spannend vond en constant mijn zintuigen op scherp zetten. Een tent is toch makkelijk open te krijgen met klauwen en scherpe tanden en een baby van 3 maanden moet toch wel echt een lekker hapje voor ze zijn… maar nu hoor ik ze anders, dieper, bijna alsof ik hun taal begrijp. Eerst blaffen de honden in de vallei, en dan volgen de wolven. Ik kan ze horen jagen en communiceren, het concert van blaffen bouwt zich altijd op tot een hoogtepunt, de kil en dan opeens stilte, voor een paar seconden, en dan huilen ze, vieren ze en eten ze.

Het leven is hier rauw.

En toch went alles, je leert de cycli, de taal, de signalen, je begrijpt risico’s beter, de gevaren, en je weet wanneer je echt moet opletten.

Net als met ondernemen.

Wat eerst zo uitdagend was, wordt steeds makkelijker. En jij en je business groeien elk jaar weer en daarmee ook wat je kan dragen. Waar eerst een investering van € 10.000 spannend was, kijk je nu niet op of om van een van € 100.000.

Grappig, hoe alles toch zo verbonden is.

Vandaag is het maandag, 15 september, 19:30 uur, mijn eerste free journal blog, om de rauwe kant achter WildWithin en het zijn van mentor te delen. Om te laten zien dat ik ook maar mens ben, en net zo transformerend werk te doen en doorleefd heb als jij. Dezelfde thema’s die elke keer weer terugkomen op diepere lagen.

Want patronen komen in spiralen telkens weer terug, niet hetzelfde maar dieper.

En daarom is het niet vreemd, maar toch ook wel heel grappig, dat mijn thema van de afgelopen week toch echt weer authenticiteit was. Je zou denken dat ik dit, na zoveel jaren rauw je leven vloggen en kennis delen in posts op verschillende social media-kanalen, toch wel zou kunnen.

Maar nee, met WildWithin ben ik weer in een nieuwe identiteit gestapt, niet ineens maar een proces van 7 jaren dat nu rond is. 7 jaren lang de diepte in, overleven op de zee en in de bergen, de vrouwelijke psyche in al haar facetten en ongekende dualiteit doorleven en onderzoeken. En afgelopen jaar kon ik dan eindelijk zeggen, ik begrijp de diepte van onze psyche als onderneemsters.

Ik mag opstaan als de autoriteit in het helen van de vrouwelijke psyche van onderneemsters, het terugbrengen van de wilde vrouw.

En de launch van WildWithin is die laatste stap, echt embodiment van dat wat ik heb geleerd en nu in de diepte kan doorgeven.

En dan komen de vragen weer: hoe wil ik eruitzien, hoe moet mijn brand aanvoelen, hoe wil ik communiceren met mijn target audience: geluid, schrift of video? Alles komt weer langs, ook in deze nieuwe identiteit. En eerlijk, je weet het pas als je het doet. Zo begon ik deze maand met reels, korte video's, dat werkte niet. Ik houd van diepgang, van nuances, van herkenning. En de korte filmpjes zijn dan niet helemaal passend. Ik probeerde podcasts - Engels of Nederlands - beide wilden nog niet. Ik had nog niet voldoende mijn stem gevonden, dus viel ik weer terug op schrijven.

En schrijven werkt, dat stroomt, dus schrijven blijft en vandaar ga ik de ruimte weer opzoeken naar podcasts, want dat heb ik ook jaren met onwijs veel plezier gedaan.

En dan ontstaat toch ook weer die onzekerheid, en met mijn nieuwe identiteit nieuwe volgers en potentiële klanten, klanten die me uitdagen in mijn vak (precies wat ik nodig heb) en tegelijk onzeker maken. Kan ik dit wel echt?

En dan ken ik alle mindset tricks, en weet ik hoe ik mezelf andere verhalen moet vertellen. The king op dit gebied is Tony Robbins, en daar heb ik het van mogen leren en al jaren mogen doorgeven.

Door de jaren heen heb ik daarvan ook geleerd dat het een gecreëerde realiteit is die niet de volledige realiteit erkent. En door dat niet te doen, doorleef je niet. En wij als vrouwen hebben doorleven nodig. Onze hersenen werken anders, tel daar onze hormonen en maancycli bij op, en je hebt een cocktailmix die van Tony Robbins zijn technieken een molotovcocktail kan maken op het verkeerde moment.

Wij moeten het ruimte geven, emoties laten bewegen, doorvoelen zonder onszelf te verliezen. Dus ik erken met liefde mijn onzekerheid, en kijk met een glimlach naar mezelf en besef de dualiteit.

En dat ik over twee maanden me niet eens meer kon voorstellen dat ik onzeker was en struggelde met mijzelf authentiek te laten zien.

Dus, lieve vrouw, onzekerheid zal altijd terugkomen zodra we in een nieuwe identiteit stappen, een nieuwe fase van funding ophalen, een nieuw merk opbouwen of juist uitbouwen, een niche toevoegen of naar een nieuwe markt uitbreiden, van 10 naar 50 teamleden.

Ze zal er altijd weer zijn.

En elke keer zal ze weer makkelijker te dragen zijn.

Met veel liefde,

Rianne